Türkiye'de Hafif Çelik Yapı Sektörünün Geleceği

Hafif çelik konuşulurken ilk sorulan soru genelde şu oluyor: “Bu sağlam mı?” 2010'dan beri bu sektörün içindeyim, bu soruyu hâlâ duyuyorum. Soranı suçlamıyorum. Piyasada bu işi ucuz ve geçici bir çözüm diye satanlar oldukça insanlar da böyle soracak.

Asıl mesele malzeme değil

Çelik, doğru projelendirildiğinde kalıcı bir yapı malzemesidir. Hafiftir; bina hafifledikçe depremde taşıdığı yük de azalır. Üretim fabrikada yapıldığı için ölçü hatası sahaya taşınmaz. Bunlar pazarlama cümlesi değil, sistemin doğası.

Sorun, aynı ismin altında çok farklı kalitede işlerin satılması. Kesiti düşürülmüş profil, eksik yalıtım, projesiz uygulama. Müşteri bunları ayırt edemeyince fiyat tek ölçü hâline geliyor. Fiyat tek ölçü olunca da sektör kendi itibarını aşağı çekiyor.

Önümüzdeki yıllarda ne değişecek?

Üç şeyin bu sektörü zorlayacağını düşünüyorum.

• Deprem bilinci. 6 Şubat 2023'ten sonra insanlar yalnızca “kaç metrekare” diye sormuyor, “neyin içinde oturuyorum” diye de soruyor. Bu soru hafif sistemlerin önünü açıyor, kalitesiz üreticinin işini de zorlaştırıyor. Öyle de olmalı.
• İşçilik ve süre. Usta bulmak zorlaşıyor, şantiyede geçen her hafta maliyet demek. Fabrikada üretip sahada monte etmek artık yalnızca hız meselesi değil, öngörülebilirlik meselesi.
• İhracat. Türkiye'de üretip dışarı satmak insanı kendi standardıyla yüzleştiriyor. Katar'daki müşterinin beklentisiyle Slovakya'daki müşterinin beklentisi aynı değil. Ama ikisi de çizimle teslimatın birbirini tutmasını bekliyor.

Üreticiye düşen

Bence sektörün en büyük rakibi betonarme değil, kendi kötü örnekleri. Bu yüzden üç şeyi pazarlık konusu yapmamak gerekiyor:

• Ne sattığını yazılı göstermek: profil kalınlığı, yalıtım detayı, teslim kapsamı.
• Belgelendirmeye masraf değil, yatırım gözüyle bakmak.
• Teslim ettiği yapının arkasında durmak.

Hafif çeliğin geleceğini hızımız değil, verdiğimiz sözü tutup tutmadığımız belirleyecek.

Sektör büyüyecek, buna eminim. Benim merak ettiğim, kimin büyüyeceği.